زندگینامه شهید دکتر عبدالحمید مینوچهر
شهید دکتر عبدالحمید مینوچهر یکی از چهرههای برجسته و اثرگذار عرصه علم و فناوری هستهای ایران بود؛ دانشمندی متعهد که عمر خود را وقف اعتلای دانش فنی کشور و تربیت نسل آینده متخصصان هستهای کرد. او در روز شانزدهم خردادماه ۱۳۴۱ دیده به جهان گشود و از همان دوران نوجوانی، نبوغ و علاقهی وافری به علوم پایه و فناوریهای پیشرفته از خود نشان داد. این استعداد کمنظیر، او را به سمت تحصیل در یکی از دشوارترین و استراتژیکترین حوزههای علمی یعنی مهندسی هستهای سوق داد.
دکتر مینوچهر تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته مهندسی هستهای در دانشگاهی معتبر در مسکو ادامه داد و با کسب مدرک دکترا در گرایش فیزیک راکتور، به یکی از متخصصان صاحبنظر در زمینه شبیهسازی هستهای و طراحی سوختهای نوین تبدیل شد. او با تکیه بر دانش نظری و تجربیات علمی خود، پژوهشهای متعددی را در حوزه افزایش ایمنی و بهرهوری رآکتورهای هستهای به انجام رساند که بسیاری از آنها در نشریات علمی معتبر داخلی و بینالمللی منتشر شدهاند.
پس از بازگشت به ایران، دکتر مینوچهر بهعنوان عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی مشغول به کار شد. او سالها در این دانشگاه به تدریس، تحقیق و تربیت دانشجویان مستعد پرداخت و نهایتاً در سال ۱۴۰۱ به ریاست دانشکده مهندسی هستهای این دانشگاه منصوب گردید. وی نقش محوری در تدوین برنامههای آموزشی نوین، توسعه زیرساختهای پژوهشی و گسترش همکاریهای علمی با مراکز تحقیقاتی داخلی و خارجی ایفا کرد. نگاه عمیق علمی، مدیریت مدبرانه و اخلاق حرفهای او باعث شد تا دانشکده مهندسی هستهای دانشگاه شهید بهشتی به یکی از قطبهای علمی کشور در حوزه انرژی هستهای تبدیل شود.
از دیگر مسئولیتهای علمی دکتر مینوچهر میتوان به سردبیری نشریه تخصصی «فناوری و انرژی هستهای» اشاره کرد. او همواره تأکید داشت که دانش باید در خدمت صلح، توسعه پایدار و استقلال علمی کشور قرار گیرد و خود، نمونهی بارزی از این باور بود.
اما زندگی پربار این دانشمند فرهیخته، در صبح روز ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ به شکلی تراژیک پایان یافت. در یکی از حملات سازمانیافته علیه نخبگان هستهای کشور، منزل دکتر مینوچهر در منطقه ستارخان تهران مورد هدف قرار گرفت و او به همراه همسر دانشمندش، دکتر مریم حجاری دوآبسری، به شهادت رسیدند. این اقدام جنایتبار، تنها یکی از چندین عملیات همزمانی بود که به شهادت جمعی دیگر از دانشمندان هستهای از جمله دکتر احمدرضا ذوالفقاری و دکتر سید امیرحسین فقهی انجامید. شهادت این نخبگان، ضایعهای جبرانناپذیر برای جامعه علمی کشور بود.
دکتر عبدالحمید مینوچهر نه تنها در عرصه علم و پژوهش، بلکه در تعهد به آرمانهای ملی، نمادی از مقاومت، دانش، صداقت و وطندوستی بود. او باور داشت که پیشرفت ایران در گرو خودباوری علمی و اتکای به توانمندیهای داخلی است و تا واپسین لحظات عمر خود، با تمام وجود در این مسیر گام برداشت.
یاد و نام این شهید والامقام، بهعنوان یکی از ستونهای استوار دانش هستهای کشور، همواره در دل دانشجویان، همکاران و مردمی که امنیت و توسعهی ملی را مرهون تلاشهای او میدانند، زنده خواهد ماند.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟